donderdag 10 oktober 2013

Luister

Ik zou zo graag beschermd willen worden,
Twee armen sterk
Om mijn bange ik met elkaar verbonden.
In stilte lik ik mijn wonden
Staar je vragend aan,
Verlangend verwachtend
Tegen beter weten in.

Is het dan zo moeilijk? Is het dan zo moeilijk om mijn gewoon één keer in je armen te nemen? Gewoon spontaan? Gewoon jouw armen om mij heen. Jouw armen krachtig en sterk zoals ze horen te zijn en ik zoals ik mij nu voel. Klein, nietig en verdrietig. Moet ik dan altijd rationeel zijn? Moet ik dan altijd sterk zijn? Rechtop in de storm staand de weerstand trotserend? Ik ben een beetje jij, je zou toch moeten weten dat ik die weerstand op dit moment amper aankan? Het lukt me niet meer en ik zou zo graag willen dat ik bij je kon schuilen. Ieder mens heeft zijn of haar schuilmens nodig en ik zou zo graag willen dat ik dit bij jou kon. Je hoeft niet eens iets te zeggen, gewoon mij even vasthouden zodat ik weet dat veiligheid geen droom is, zodat ik weer heel even kan ontdoen van de strijd en op adem kan komen. Even weg van al mijn bange dromen en de verwarrende verslindende realiteit.

De toon is gezet en ik krimp ineen als aangeschoten wild. Zie je dan niet hoe ik spartel? Toch vind je het goed, toch laat je het gebeuren. Ik merk de moeilijkheid voor jou en geloof me dat begrijp ik. Daarom vind ik het ook zo moeilijk om je deelgenoot te maken maar soms houdt het bevatten even op en sta je voor een eindeloze leegte die beangstigend snel op je afkomt. Als een wild beest dreigt het mij te verslinden. Vele vragen dwalen door mijn hoofd, onrust en angst. Ik weet dat je die angst niet weg kan nemen maar je kan toch met mij praten? Juist jij. Ik heb jou harder nodig dan wie dan ook.

Ik zou je zo graag willen vertellen hoe moeilijk ik het echt heb, ik zou je zo graag willen vertellen wat ik echt voel en welke strijd ik voer maar ik kan het gewoon niet. Jij en ik hebben zoveel meegemaakt. Jij en ik delen samen zo een groot verdriet en toch lijk je soms een vreemde voor mij. Ben ik dat ook voor jou? Waarom verloopt het toch zo stroef? Waarom zo moeizaam waarom voel ik mij altijd geremd en onzeker? Waarom kan ik niet zijn wie ben, zeggen wat mijn binnenste lijkt te schreeuwen, snikkend vertellen, het lied dat de gevoeligste snaren in mij spelen. Dat zou toch gewoon moeten kunnen?

Kan je niet voor één keertje met mij voelen, samen voelen wat wel waar is? Ik weet dat het je bang maakt maar lieve schat daar kan ik niets aan doen. Het is de harde realiteit die in alles schuilt tot in de kleinste hoekjes, kieren en scheuren. Even niet rationeel maar zie mijn kwetsbare beschadigde ik. Ik kan dit niet alleen daar ben ik niet dapper genoeg voor. Ik heb nog zoveel vragen, zoveel tranen en zoveel gevoel. Dat zou je toch moeten snappen?

Waarom maak je het mij onbedoeld zo moeilijk? Misschien moet ik het maar schrijven, dat is mijn kracht maar het liefst van al zou ik het je gewoon willen vertellen in de hoop dat je dan begrijpt waarom mij sommige dingen niet lukken. Gewoon een knuffel, ik heb dat verdomme zo hard nodig.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Zo'n goeie hebben wij nog niet gehad.

Ik heb al even niet meer geschreven dus dacht ik: laat ik eens een liedje van commentaar voorzien. Wel nu, het wordt 's nachts na tweeën...