zondag 28 mei 2017

Waarom ik niet werk

Men vraagt me wel eens waarom ik niet werk. Tja, hoe leg je dat uit in een paar zinnen zodat het ook nog plausibel klinkt.

Ik heb wel gewerkt. Ik heb zelfs diverse weekendbaantjes gehad maar op de één of andere manier ging het steeds mis. Dat begon al in mijn stageperiode. Buiten mijn kolossale omvang en iet wat houterige manier van bewegen zie je weinig aan mij.

Het begon allemaal tijdens mijn stage op het AOC. Ik leer langzaam, heel langzaam, als het praktische zaken betreft. Het in het hoofd stampen van rijtjes kostte mij geen enkele moeite. Nog sterker, soms vergat ik dat ik een toets had over plantennamen. Tijdens het ontbijt nam ik de lijst door en ging met de benodigde kennis naar school waar men mij steevast een 'stuud' noemde. Dit omdat de theoretische vakken mij geen enkele moeite hebben gekost en soms zelfs saai waren, niet uitdagend. Terwijl de docent maatschappijleer eindeloos ons politieke stelsel poogde uit te leggen zat ik te tekenen of uit het raam te staren. Gedrag dat veelal door mijn klasgenoten niet werd geaccepteerd. Wat verbeelde ik me wel?

De praktijk bleek een onbegonnen zaak. Iets aanleren wat met motoriek van doen had was haast onmogelijk en duurde eindeloos. Daar waar mijn klasgenoten hele boeketten in elkaar draaide stond ik met een sneu struikje in mijn hand wat meer weg had van een bij elkaar geraapt zooitje. Ik kon het gewoon niet. Theoretisch wist ik exact hoe het moest. Nog sterker, ik kon je theoretisch perfect uitleggen hoe je een korenschoof boeket in elkaar moest draaien maar praktisch...

Zo kwam het dat ik tijdens mijn stages meer het Manusje van alles was dan dat ik deed waar ik voor werd opgeleid. Geduld is een schone zaak maar tijd kost geld dus was er geen tijd om mij eindeloos te kneepjes van het vak te leren.

Afijn, ik slaagde voor mijn diploma. Met hangen en wurgen en vette mazzel. Ik was niet van plan om in dit vak verder te gaan en zette koers richting de administratie. Omdat het niveau op het AOC lager ligt dan op het reguliere MBO kon ik dus op niveau 2 herbeginnen. Niet erg, ik fietste hier vrijwel moeiteloos doorheen maar bleef steken op het vak rekenen. Tja... met mijn discalulie is dat natuurlijk niet gek. Omdat mij vroeger altijd was voorgehouden dat wie kon rekenen die kon denken, was ik er van overtuigd dat van mijn denkproces weinig terecht kwam.

De stage die ik hier liep, verliep ook moeizaam. Het contact met collega's, het aanvoelen van sociale situaties, het was een ramp. Naast mijn geringe concentratievermogen en het feit dat ik al heel snel overprikkeld was. Ik kon dat toen der tijd niet goed handelen en dus wipte ik met mijn bureaustoel heen en weer en liep talloze malen zogenaamd richting de printer. Als ik werd gestuurd om iets te halen en ik werd onverwachts afgeleid dan was de kans groot dat ik met onverrichte zaken terug kwam en moest antwoorden "oohja."

Zowel in mijn stages als in mijn werk liep ik vast. Door een falend sociaal vermogen en inzicht maar ook door mijn temperament belandde ik in lastige situaties. Ook hier was het structureren van mijn werkzaamheden, ze vlot en snel uitvoeren en vooral het aanleren een groot probleem. Ik kon het prima beredeneren maar ik kon het niet. Ik kon de taken niet na behoren uitvoeren. Met hangen en wurgen bleef ik mijn baantje behouden maar ik voelde feilloos aan dat hier weldra een einde aan ging komen.

Ik ging verder met mijn opleiding. Ik wilde minimaal niveau 3 halen om voor mijn gevoel enigszins mee te kunnen tellen binnen de maatschappij. Qua niveau was het prima te doen, op het rekenkundige stukje na waar ik doelloos verloren door de bomen het bos niet meer zag. Wat een toestand. Ik moest dus ook een her-examen doen.

Ik liep zo vaak vast qua stage, qua werk dat mijn zelfvertrouwen, wat er toch al niet was steeds verder afnam. Mijn opleiding had ik behaald maar ja... je bent dan 21 en je moet toch verder. Dus kwam ik in het traject van de gemeente terecht. Hopeloos. Een coach die me niet begreep totdat ik hem de fysieke tekens van wanhoop liet zien. Ook tijdens mijn traject werd ik niet begrepen. Ik voelde me beperkt omdat het niveauverschil te groot was. Ik voelde me niet begrepen omdat ik niet op mijn knieën kon zitten. Ik voelde me boos omdat ik ergens in werd gedrukt waar ik helemaal niet wilde zijn en omdat de afspraken niet werden nageleefd. Het was een hel.

Na 2 jaar stopte het traject. Ik was nog eventjes extern geplaatst maar ook hier liep ik vast. Men plaatste me uit, zoals men dat noemde. Talloze stages, werkervaringen, het was allemaal mislukt en ik durfde min of meer amper nog een nieuwe ervaring aan te gaan. Als ik niet zeker weet hoe ik iets moet doen, wanneer en waar, dan doe ik het niet. Uit angst om weer te falen. Die angst is er sowieso. Bij elk nieuw project, bij elke nieuwe opdracht heerst die angst.

Ik kwam te werken bij Humanitas, nu Sensoor. Vrijwilligerswerk. Hoewel dit ook niet gemakkelijk ging en gaat, gaat het. Door goede feedback bemerk ik dat ik iets kan, namelijk chatten. Hoewel ik ook hier buiten de lijntjes kleur bemerk ik dat ik wel goede resultaten boek.

De grote boze buitenwereld durf ik nog altijd niet in hoewel ik wel dromen heb. Niet weer de teleurstelling niet weer vastlopen, niet weer de deksel op de neus krijgen. Ik ben recent begonnen aan een nieuw project wat zeker niet zonder slag of stoot verloopt. Wat de één een leermoment noemt is voor mij faliekant falen. Omdat het al zo vaak mis is gegaan.


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Een grote stap?

Dag befgajes, landrotten, zeevaarders, plebs, klootjesvolk, kakkers en bakfietsmoeders, Daar zit ik dan. Mij afvragende hoe het verder moe...