woensdag 17 april 2013

Zegeltjes

Als er iets destructief is voor mijn humeur dan is het wel de supermarkt VL. Bewust noem ik deze niet bij naam om groteske schadeclaims en of rotte soesjes tegen de ruiten te voorkomen. Vandaag besloot ik, in een vlaag van verstandsverbijstering, bij bovengenoemde gecensureerde supermarkt mijn inkopen te doen. Men mag het RIAGG wel naast het pand gaan plaatsen want het was weer een bijzondere ervaring.

De winkel zelf is qua aankleding niet iets om over te klagen. De producten liggen vrij logisch in de schappen en het is er schoon en netjes. Echter de ware hel kom je aan het einde van een slopende onderneming tegen. Het is een waar mysterie waarom deze supermarkt samen met de andere zaak er collectief niet in slaagt om efficient en vlug haar klanten te helpen.

Dat zij mensen met een verstandelijke berperking in dienst nemen vind ik een goede zaak, over deze mensen zal je mij ook geen slecht woord zien schrijven. Nog sterker, zij zouden het voorbeeld kunnen zijn voor de mensen die het slabakken lijken te hebben uitgevonden. De mensen die via een Sociale Werkplaats zijn geplaatst zijn het voorbeeld van hoe een "normaal" mens dat werkzaam is zou moeten functioneren. Netjes richting de klanten, beleefd, weten waar ze het over hebben en dat zij dan minder snel zijn, ach, dat neem je dan voor lief want zij kunnen daar tenslotte niets aan doen MAAR!

Dan kom je bij de kassa en dan had je beter ook een brood, boter en iets van vleeswaren mee kunnen nemen want je wacht daar tot je een ons weegt. Op de één of andere manier zijn er nog altijd mensen zo geriatrisch dat ze de groentes niet afwegen, een boekje ergens bij willen of gaan zeiken over de kassabon en bij gebrek aan servicekassa moet dat dus bij het meisje van de kassa die er toch al niets van snapt. Dat arme kind is zo langzaam dat je producten al zijn bedorven nog voor je aan de beurt bent. Zelfs koffiefilters! Het is om van te janken. Ik sta mijzelf dan ook hardgrondig te vervloeken dat ik wederom voor deze supermarkt heb gekozen in de wetenschap dat men hier mañia mañia tot het uiterste van de betekenis van dit begrip gebruikt. Wie als peuter deze supermarkt binnenstapt komt als volwassene weer naar buiten. Het is om van te janken!

De wet van Murphy treed ook onherroepelijk in werking. De barcode doet het niet, de prijs is onbekend en de mensen die moeten komen opdraven wanneer er om assistentie wordt gevraagd blijken unaniem op een infrastructuurloos eiland te zitten. Dan zijn er nog mensen die 100 euro willen afrekenen met muntjes van 1 cent of mensen die een miljoen zegeltjes in één keer willen inleveren en deze moeten natuurlijk worden geteld. Het gemiddeld middagmartinee is er niets bij. Terwijl je knollen staat te schieten of het grondwater staat op te wellen tikt de tijd rustig verder en verslijten de klokken aldaar een familiepak Duracell's.

Dan wordt er ook nog overal een discussie over gevoerd. Over de witheid van melk, over het stremselgehalte van geraspte kaas, over de diameter van boterhamworst en over het aantal E-nummers in een bak met fluoricerende snoepjes. Mensen willen ook altijd overal gratis zooi bij, tasjes, zegeltjes, boekjes, muntjes, plaatjes, nagellak enz. Uiteraard is de rol met zegeltjes net op en dan moet er uit Rusland een rol nieuwe zegeltjes worden gestuurd per pakezel dus de ellende is vaak niet te overzien. Naast al dit leed hoor je ook alle roddels uit de buurt, de stad, de provincie, en dan ben je tenslotte aanbelandt bij de roddels uit Heerhugowaard. (wetende dat ik in Almelo de boodschappen doen, soms in Wierden of Nijverdal)

Het is om van te janken! Daarom dat ik liever naar die andere supermarkt ga, die volgens velen de duurste is (wat overigens niet waar is) maar waar men tenminste niet stervende is... waar men de groente aan de kassa kan afwegen wanneer men dit is vergeten en waar medewerkers gewoon in de buurt zijn om een prijs te checken. Lang Leve Blauw met Wit!


Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Een grote stap?

Dag befgajes, landrotten, zeevaarders, plebs, klootjesvolk, kakkers en bakfietsmoeders, Daar zit ik dan. Mij afvragende hoe het verder moe...